Najpiękniejsze rejsy po Europie: 10 tras, które warto zaplanować na najbliższy urlop

Dlaczego warto zaplanować rejs po Europie zamiast klasycznego wyjazdu

Rejs a „stacjonarne” wakacje – co się realnie różni

Najpiękniejsze rejsy po Europie kuszą głównie tym, że w trakcie jednego urlopu można zobaczyć kilka krajów, nie przepakowując walizek i nie spędzając godzin na lotniskach. Hotel płynie razem z podróżnym. To główna różnica wobec klasycznych wakacji w jednym miejscu – raz rozpakowane rzeczy zostają w kabinie, a porty zmieniają się niemal każdego dnia.

W porównaniu z wakacjami all inclusive w jednym kurorcie rejs po Europie oznacza znacznie większą zmienność otoczenia. Zamiast oglądać codziennie ten sam basen, rano widać port w Barcelonie, kolejnego dnia Marsylię, a potem palmowe nabrzeże na Majorce. Z drugiej strony, na statku jest mniej prywatności niż w małym hotelu butikowym – kabiny są kompaktowe, a przestrzeń wspólna dzielona z setkami lub tysiącami innych pasażerów.

Na tle objazdówek autokarowych rejsy po Europie wygrywają komfortem podróży. Zamiast wielogodzinnych przejazdów autostradami, czas tranzytu to relaks: kolacja, spektakl, basen, spa. Traci się co prawda część „lokalnego kolorytu” podróży lądem, ale zyskuje znacznie lepszy stosunek odpoczynku do przemieszczania się. Z kolei w porównaniu z city breakami, rejs statkiem wycieczkowym pozwala zobaczyć kilka miast w krótkim czasie, jednak zwykle płycej – to raczej intensywny przedsmak niż dogłębne poznanie.

Charakter przeżycia też jest inny. Klasyczne wczasy to zwykle jeden, dwa główne rytmy dnia. Rejs po Europie ma bardziej uporządkowaną strukturę: śniadanie, zejście na ląd, wycieczki, powrót na obiad, popołudnie na pokładzie, wieczorny show. Taka powtarzalność ułatwia organizację, ale mniej spodoba się osobom, które lubią improwizację i spontaniczne zmiany planów.

Dla kogo rejs będzie strzałem w dziesiątkę, a dla kogo nie

Najpiękniejsze rejsy po Europie najlepiej sprawdzają się u osób, które chcą „dotknąć” kilku miejsc naraz, nie rezygnując z wygody. Świetnie odnajdą się tu:

• rodziny z dziećmi – dzięki animacjom, basenom i rozrywkom na pokładzie,
• osoby 50+ – ceniące wygodę, porządek dnia i możliwość zobaczenia wielu portów bez męczącej logistyki,
• pary – szukające połączenia zwiedzania z romantycznymi wieczorami na morzu,
• osoby zabiegane – które nie chcą tracić czasu na planowanie szczegółów podróży.

Dla części podróżnych rejs po Europie będzie jednak słabym wyborem. Dotyczy to szczególnie osób z silnym lękiem przed wodą, zamkniętymi przestrzeniami lub tych, które bardzo źle znoszą ruch statku. Przy silnej chorobie morskiej żadne leki ani opaski nie pomogą w pełni i urlop może zamienić się w kilkudniową walkę z samopoczuciem.

Mniej zadowolone bywają również osoby, które nie lubią tłumów. Duże statki wycieczkowe to pływające miasta – trudno tam o totalną ciszę, anonimowość i pustkę, szczególnie w strefach basenowych i buffetach. Inaczej jest na małych jachtach czy barkach rzecznych, ale tam z kolei komfort jest skromniejszy, a aktywne uczestnictwo w życiu załogi – większe.

Morskie, rzeczne i żeglarskie – trzy różne światy

Rejsy po Europie dzielą się najczęściej na trzy główne typy: duże statki morskie, kameralne jachty i rejsy rzeczne. Każda z tych form ma innych odbiorców i inne plusy.

Statki wycieczkowe zapewniają najwyższy poziom wygody: pełne wyżywienie, bogatą infrastrukturę (teatry, parki wodne, spa), bogaty wybór kategorii kabin. Wadą jest masowość i mniejsza elastyczność – trasa i czas postoju są ściśle ustalone, a kontakt z „prawdziwym” życiem lokalnym bywa mocno przefiltrowany przez przemysł turystyczny.

Rejsy żeglarskie na jachtach – np. w Chorwacji czy Grecji – to zupełnie inna dynamika. Mniej komfortu hotelowego, więcej przygody, bliskości wody i współodpowiedzialności. Trzeba liczyć się z mniejszą prywatnością, prostą kuchnią i częściowo „pracą” przy żaglach, jeśli nie płynie się tylko jako zupełnie bierny pasażer. W zamian otrzymuje się swobodę zatrzymywania w małych zatokach i portach, do których wielki statek nigdy nie wpłynie.

Rejsy rzeczne, np. po Dunaju czy Renie, są kompromisem między komfortem a spokojem. Statki są dużo mniejsze niż oceaniczne, trasa prowadzi przez serce miast i miejscowości, a brak fal oznacza, że nawet wrażliwe osoby rzadko narzekają na samopoczucie. Jednocześnie nie ma tu wodnych parków rozrywki czy dziesięciu restauracji – nacisk kładziony jest raczej na kulturę, krajobrazy i spokojny rytm podróży.

Dlaczego rejs po Europie bywa praktyczniejszy niż Karaiby czy Azja

Europa ma jedną zasadniczą przewagę: logistykę. Rejs po Morzu Śródziemnym czy fiordach norweskich nie wymaga wielogodzinnych lotów międzykontynentalnych ani skomplikowanych przesiadek. Z Polski do większości portów startowych – Barcelony, Rzymu, Aten, Wenecji, Hamburga – da się dolecieć bezpośrednio lub z jedną krótką przesiadką. Oznacza to mniej zmęczenia i mniejsze ryzyko problemów z bagażem.

Do tego dochodzi gęsta sieć portów i krótka odległość między nimi. Rejs po Europie może przechodzić codziennie przez inny port, podczas gdy w Azji czy na Karaibach przeloty między wyspami bywają dłuższe, a morze – bardziej kapryśne. Różnice kulturowe w Europie są wyraźne, ale nie tak drastyczne, co ułatwia adaptację osobom, które pierwszy raz wybierają się w dalszą morską podróż.

Jak wybrać idealny rejs: kluczowe kryteria przed decyzją

Budżet, sezon, długość trasy – fundamenty planowania

Najpiękniejsze rejsy po Europie mają jedną wspólną cechę: jeśli źle trafi się z terminem i długością, nawet najlepsza trasa straci urok. Dobrze jest zacząć od szczerej odpowiedzi na trzy pytania: ile można wydać, ile dni da się przeznaczyć na wyjazd i jaki klimat się preferuje.

Budżet przy rejsach jest bardziej złożony niż przy klasycznych wakacjach. W cenie samego rejsu zwykle znajduje się kabina, podstawowe wyżywienie i część rozrywek, ale dochodzą:

• przeloty/transfery do portu początkowego i z portu końcowego,
• opłaty serwisowe (tzw. napiwki automatyczne),
• napoje (w wielu ofertach tylko woda, herbata, czasem kawa są w cenie),
• wycieczki fakultatywne i bilety wstępu w portach,
• ubezpieczenie, ewentualne wizy, transfery z/na lotnisko.

Sezon decyduje o cenie i warunkach na miejscu. Na Morzu Śródziemnym sezon główny przypada na czerwiec–wrzesień, ale najbardziej komfortowe temperatury to często maj i październik. Fiordy norweskie najlepiej prezentują się od końca maja do początku września. Rzeki (Ren, Dunaj) mają sezon dłuższy – od wiosny po wczesną jesień – przy czym zimą organizowane są osobne rejsy jarmarkowe.

Długość trasy wpływa na to, ile portów uda się zobaczyć i jak intensywny będzie dzień w dzień. Weekendowe mini-rejsy (2–3 noce) nadają się raczej jako przedsmak, podczas gdy 7-dniowe pozwalają poznać cały region (np. zachodnie Śródziemne). Trasy 10–14-dniowe są świetne dla osób doświadczonych w tego typu urlopach – dla debiutantów bywają zbyt długie, zwłaszcza jeśli trafi się na gorszą pogodę.

Typ rejsu: statek wycieczkowy, mały jacht, rejs rzeczny

Wybór typu jednostki determinuje klimat całego wyjazdu bardziej niż sam region. Warto porównać trzy najpopularniejsze opcje, patrząc na komfort, koszty i styl podróży.

Na dużym statku w cenie ma się najwięcej „atrakcji na metr kwadratowy”. Jednak płaci się za to anonimowością i kolejkami: do wind, do wejścia na show, do bufetu w godzinach szczytu. Na jachcie liczba osób jest ograniczona, a decyzje bardziej kolektywne. W zamian można zakotwiczyć w małej zatoczce, wykąpać się z burty i samodzielnie decydować, czy wychodzi się do restauracji w porcie, czy gotuje na pokładzie.

Rejsy rzeczne po Europie – zwłaszcza po Dunaju i Renie – oferują złoty środek. Jest więcej miejsca niż na jachcie, mniej tłoku niż na liniowcu, a widoki i miasta są na wyciągnięcie ręki. To dobra opcja dla osób, które nie są pewne, jak zareagują na otwarte morze, a chcą poczuć ideę „hotel na wodzie”.

Co realnie jest w cenie, a co trzeba doliczyć

Przy porównywaniu ofert rejsów po Europie warto dokładnie czytać, co obejmuje cena. Dwie pozornie podobne oferty mogą mieć zupełnie różne „pakiety” usług. Największe różnice pojawiają się w:

• napojach – od opcji bez żadnych napojów w cenie (poza wodą z dystrybutorów), po szerokie pakiety all inclusive,
• wycieczkach – część rejsów rzecznych ma w cenie przynajmniej jedną wycieczkę dziennie, podczas gdy statki morskie traktują je jako dodatkowo płatne atrakcje,
• napiwkach – bywa, że są wliczone, ale często doliczane na końcu rejsu jako stała stawka za osobę za dzień.

Przy jachtach dochodzą koszty tzw. tranzit log (opłaty portowe, sprzątanie końcowe), paliwa, kaucji i wyżywienia (najczęściej organizowanego samodzielnie). Rejs rzeczny ma mniej „ukrytych” opłat, ale z kolei wyższy bazowy koszt za dobę. Dla osób, które chcą dobrze rozłożyć wydatki w czasie, pomocne bywa wcześniejsze opłacenie jak największej liczby elementów (pakiety napojów, pakiet wycieczek) – łatwiej wtedy kontrolować budżet na miejscu.

Z punktu widzenia portfela Europa także bywa rozsądnym wyborem. Sam rejs może kosztować podobnie jak egzotyczny, ale skraca się czas lotu i koszty transferów. Łatwiej też znaleźć informacje, opinie i wskazówki – m.in. na takich stronach jak Blog Turystyczny – Podróże, Atrakcje turystyczne, gdzie doświadczeni podróżnicy dzielą się praktyką z europejskich tras.

Komfort i styl podróży: głośne animacje czy spokojne widoki

Wybór rejsu po Europie to także wybór atmosfery. Statki masowe przypominają pływające resorty – głośna muzyka przy basenie, animacje, dyskoteki, liczne bary. To świetne środowisko dla rodzin z dziećmi, grup znajomych czy osób szukających społecznych wrażeń. Mniej sprawdzi się u introwertyków i tych, którzy naprawdę chcą odpocząć od zgiełku.

Rejsy rzeczne w Europie, a także mniejsze jednostki ekspedycyjne (np. po fiordach) koncentrują się bardziej na krajobrazach, wykładach, degustacjach lokalnych produktów. Wieczory są spokojniejsze, a pasażerowie – w większości dorośli. Małe jachty to jeszcze inny klimat: swoboda, brak dress code’u, ale też bliskość współpasażerów i konieczność dzielenia łazienki, kuchni, przestrzeni wspólnej.

Klasyk nad klasykami: rejs po Zachodnim Morzu Śródziemnym (Włochy, Francja, Hiszpania)

Przykładowa 7–10-dniowa trasa i najciekawsze porty

Jedna z najpopularniejszych i obiektywnie najpiękniejszych tras rejsów po Europie wiedzie przez zachodnią część Morza Śródziemnego. Typowa 7–10-dniowa ruta może wyglądać tak:

• Barcelona (Hiszpania) – port startowy/końcowy,
• Palma de Mallorca – klimatyczna stolica Balearów,
• Marsylia lub inne miasto Prowansji,
• Nicea/Monako (port w Villefranche lub Savonie),
• La Spezia lub Savona jako brama do Cinque Terre,
• Civitavecchia – port dla Rzymu,
• Neapol – z opcją wycieczek do Wezuwiusza, Pompejów czy na Capri.

Przy 10-dniowej wersji dochodzą zwykle dodatkowe porty, np. Walencja, Ibiza czy Korsyka (Ajaccio). Statki startują nie tylko z Barcelony – często spotyka się rejsy „okrężne” z Rzymu (Civitavecchia), Genui, Marsylii czy Savony. Wybór portu wyjścia bywa kluczowy dla kosztu lotów z Polski.

Zachodnie Śródziemne kusi tym, że w krótkim czasie można zobaczyć kilka ikon Europy: kolory Parku Güell w Barcelonie, koloseum w Rzymie, lazurowe plaże okolic Nicei i stare miasto w Palmie. Dzień w porcie jest intensywny – wiele osób wybiera samodzielne zwiedzanie z mapą offline i biletem na komunikację zamiast zorganizowanych wycieczek. Ta strategia działa zwłaszcza w Barcelonie, Marsylii czy Walencji, gdzie terminale są dobrze skomunikowane z centrum.

Zachodnie Śródziemne jesienią czy latem – inne doświadczenie tego samego rejsu

Ta sama trasa w lipcu i w październiku potrafi dać zupełnie inne wrażenia. Lato to pełnia życia: restauracje otwarte do późna, gwar w portach, wysokie temperatury (często ponad 30°C). Rejs jest bardziej „plażowy” – krótkie wejście do centrum, a reszta dnia na kąpiele i lody.

Późna wiosna i wczesna jesień (maj, wrzesień, początek października) sprzyjają osobom nastawionym na zwiedzanie. Słońce nie męczy tak bardzo, kolejki do atrakcji są krótsze, a cena często niższa niż w szczycie lata. Z drugiej strony w październiku część plażowego zaplecza bywa już zamknięta, a wieczory na pokładzie robią się chłodniejsze.

Osoby podróżujące z dziećmi zwykle wybierają lipiec–sierpień ze względu na wakacje szkolne i rozbudowany program animacji. Pary i osoby bez dzieci częściej celują w przełom maja/czerwca lub września – spokojniej na statku i w portach, a pogoda wciąż sprzyja kąpielom.

Plusy i minusy rejsu po Zachodnim Morzu Śródziemnym

Ta trasa jest dobrym „pierwszym testem” rejsów morskich. Przeważają zalety, ale kilka elementów potrafi zaskoczyć.

• Zalety: duża liczba połączeń lotniczych z Polski, wiele terminów i statków do wyboru, duża różnorodność portów (miasta, wyspy, kurorty), dobre zaplecze turystyczne, małe ryzyko bardzo złej pogody latem.
• Wyzwania: tłok w sezonie, wysokie temperatury w lipcu i sierpniu, tłumy w topowych atrakcjach (Sagrada Família, Koloseum), czasem krótki postój w porcie (6–8 godzin) przy bardzo bogatej ofercie zwiedzania.

W praktyce zachodnią część Morza Śródziemnego można potraktować jako „przedsionek” do dłuższych, bardziej niestandardowych tras. Jeśli komuś spodoba się taki miks plaży, miasta i kuchni śródziemnomorskiej, zwykle wraca po kilku latach – tym razem wybierając mniej popularne kombinacje portów lub mniejszy statek.

Wschodnie Morze Śródziemne i wyspy greckie: od Santorini po Dubrownik

Różnice między Zachodem a Wschodem Śródziemnego

Wschodnie Morze Śródziemne ma podobny, słoneczny klimat, ale dominuje inna estetyka i rytm podróży. Na Zachodzie królują duże, tętniące życiem miasta portowe: Barcelona, Marsylia, Genua, Neapol. Wschód stawia częściej na mniejsze, bardziej kameralne porty, białe miasteczka na wzgórzach i mury obronne nad turkusową wodą.

Porównując oba regiony, można ująć to tak:

• Zachód: więcej „wielkich miast” i zabytków klasy światowej, krótsze odcinki między portami, częstsze wizyty w trzech krajach (Hiszpania, Francja, Włochy).
• Wschód: większy nacisk na wyspy i krajobrazy, mieszanka kultur (Grecy, Chorwaci, Włosi, czasem Turcja), częściej mniejsze porty, ale też więcej wpływu warunków pogodowych na trasę (wiatry meltemi w Grecji).

Osoby, które nie przepadają za wielkomiejskim gwarem i wolą zjeść rybę w tawernie przy małej przystani niż lunch w metropolii, zwykle lepiej odnajdą się na rejsie wschodnio-śródziemnomorskim.

Przykładowe trasy: od Aten po Adriatyk

Oferta rejsów we wschodniej części Morza Śródziemnego jest bardzo zróżnicowana. W praktyce można wyróżnić trzy główne „smaki” tych podróży.

Klasyczna „grecka wyspiarnia” z Aten

Trasa nastawiona na najpiękniejsze wyspy Grecji, najczęściej w wersji 7–8 dni. Typowy układ portów obejmuje:

Do kompletu polecam jeszcze: 15 miejsc w Wielkiej Brytanii, które wyglądają jak z bajki — znajdziesz tam dodatkowe wskazówki.

• Pireus (Ateny) – port wylotowy z możliwością spędzenia 1–2 dni przed rejsem na Akropolu i w Place,
• Mykonos – białe domki, wiatraki i nocne życie,
• Santorini – słynne zachody słońca w Oia,
• Rodos – stare miasto rycerzy joannitów,
• Heraklion lub Chania na Krecie,
• Czasem jeden z mniej znanych portów, np. Patmos, Kos, Syros.

To dobra opcja dla tych, którzy chcą „odhaczyć” ikony Grecji w jednym wyjeździe. Minusem jest duża popularność: w sezonie wysokim na Mykonos czy Santorini mogą jednocześnie cumować 2–3 statki, co przekłada się na tłok w wąskich uliczkach.

Grecko–turecki miks dla lubiących kontrasty

Drugi typ trasy łączy greckie wyspy z wybrzeżem Turcji. Schemat jest podobny: start z Pireusu lub z jednego z portów tureckich (Bodrum, Kusadasi), a po drodze przeplatają się greckie porty z przystankami w Turcji, np.:

• Pireus – Mykonos – Patmos – Rodos – Kusadasi (dla Efezu) – Samos – Ateny,
• lub wariant: Bodrum – Kos – Santorini – Kreta – Rodos – Bodrum.

Tego typu rejs daje ciekawy kontrast kulturowy: inna kuchnia, inna architektura, inny styl targowania się na bazarach. Dla części osób plusem jest także możliwość zakupów w tureckich portach (skóra, biżuteria, przyprawy), choć trzeba się liczyć z bardziej nachalnym stylem sprzedaży niż w Grecji.

Adriatyk: Chorwacja, Czarnogóra i północne Włochy

Trzeci kierunek to szeroko rozumiany Adriatyk – rejsy startujące z Triestu, Wenecji, Bari czy nawet z Dubrownika. Porty są tu położone bliżej Polski, a trasy często krótsze (5–7 dni). Klasyczny zestaw obejmuje:

• Dubrownik – „Perła Adriatyku” z murami obronnymi i czerwonymi dachami,
• Split lub Zadar – z opcją wypadu do Parku Narodowego Krka lub Plitwickich,
• Kotor w Czarnogórze – zatoka przypominająca norweski fiord w miniaturze,
• Korfu lub inna wyspa jońska po „greckiej stronie”,
• Wenecja lub Triest jako początek/koniec rejsu.

Adriatyk jest ciekawym kompromisem między „chorwackim czarterem jachtu” a klasycznym rejsem liniowcem. Zamiast całego tygodnia na jednej linii wybrzeża, można poznać kilka krajów, nie rezygnując z kąpieli i plaż.

Dla kogo Wschodnie Śródziemne będzie lepszym wyborem

Rejsy we wschodniej części basenu śródziemnomorskiego często wybierają:

• miłośnicy wysp i małych miasteczek – mniej wielkich metropolii, więcej widoków na skały i zatoki,
• fotograficy amatorzy – kontrast bieli zabudowy i błękitu morza na Santorini czy Mykonos to gotowy materiał na album,
• osoby, które chcą połączyć rejs z pełnym tygodniem stacjonarnym – np. tydzień na Krecie + 7-dniowy rejs,
• powracający „wyjadacze” Zachodu – ci, którzy Barcelonę i Rzym widzieli już kilka razy.

Z kolei osoby nastawione głównie na muzea, wielkie zabytki i życie nocne w stylu wielkomiejskim częściej będą zadowolone z zachodniej wersji Śródziemnego. Dobrym podejściem jest zaplanowanie w odstępie 1–2 lat dwóch rejsów: najpierw zachodnie, potem wschodnie Morze Śródziemne – łatwo wtedy porównać, który klimat bardziej „leży”.

Jak pogoda i sezon wpływają na odbiór wschodniego Śródziemnego

Greckie wyspy i tureckie wybrzeże są gorętsze i suchsze niż np. Barcelona. W praktyce oznacza to, że:

• maj–czerwiec oraz wrzesień–październik dają najlepsze warunki do zwiedzania – ciepło, ale nie ekstremalnie,
• lipiec–sierpień potrafią być upalne: 35°C w cieniu nie jest niczym niezwykłym, a wycieczki w środku dnia męczą,
• wiatry meltemi latem mogą powodować większe kołysanie na Morzu Egejskim niż na zachodniej części Śródziemnego.

Osoby z wrażliwym błędnikiem często lepiej znoszą rejsy po Adriatyku (z Chorwacją i Czarnogórą) niż po otwartym Morzu Egejskim. Statek płynie tam bliżej wybrzeża, odcinki są krótsze, a fale zwykle niższe.

Fiordy norweskie: spektakularne krajobrazy i chłodniejszy klimat

Dlaczego fiordy to zupełnie inny rodzaj rejsu

Rejs po fiordach norweskich ma niewiele wspólnego z klasycznym „plażowaniem na pokładzie” w stylu śródziemnomorskim. Zamiast słońca i kąpieli w morzu są wodospady spadające ze skalnych ścian, mgły unoszące się o poranku nad zatoką, domki wciśnięte między góry a wodę. Większość dnia spędza się na zewnątrz w kurtce, z aparatem lub lornetką.

Największa różnica dotyczy stylu spędzania czasu na statku. Nad Morzem Śródziemnym życie skupia się przy basenach, barach i na otwartych pokładach. W Norwegii centrum staje się panoramiczny salon wewnętrzny, z którego obserwuje się mijane klify i wąskie przesmyki. Wieczory są dłuższe, a program animacyjny często uzupełniony wykładami o przyrodzie, kulturze i historii regionu.

Skąd wypływają rejsy po fiordach i jak wyglądają typowe trasy

Większość dużych rejsów do fiordów startuje z portów Europy Zachodniej i Północnej:

• Kilonii, Hamburga lub Rostocku – stosunkowo blisko z Polski, często można dojechać samochodem lub pociągiem,
• Kopenhagi, Amsterdamu, Southampton – wymagają lotu, ale dają ciekawą „przygrywkę” w postaci 1–2 dni w mieście.

Typowa 7-dniowa trasa obejmuje 2–3 fiordy oraz 1–2 większe miasta. Przykładowo:

• Hamburg – dzień na morzu – Bergen – Geirangerfjord – Ålesund – Stavanger – dzień na morzu – Hamburg,
• lub wariant z Flam i słynną linią kolejową Flåmsbana zamiast jednego z innych portów.

Rejsy 10–12-dniowe schodzą dalej na północ, w stronę Lofotów, a przy 14 dniach można dotrzeć aż za koło podbiegunowe, czasem z wizytą w Tromsø czy Honningsvåg (przylądek Nordkapp). Im dalej na północ, tym ważniejsze staje się okno pogodowe – sezon jest krótszy, a warunki bardziej kapryśne.

Najciekawsze porty i atrakcje we fiordach

Każdy fiord ma inny charakter. Przy planowaniu trasy dobrze jest zwrócić uwagę nie tylko na nazwy miast, ale i na same odcinki fiordowe, którymi płynie statek.

• Geirangerfjord – jeden z najbardziej znanych fiordów, wpisany na listę UNESCO. Wysokie ściany skalne, wodospady „Siedem Sióstr” i liczne punkty widokowe, do których można dojechać autobusem lub rowerem elektrycznym z portu.
• Flåm i Nærøyfjord – malownicza trasa kolejowa Flåmsbana prowadzi wysoko w góry, oferując widoki podobne do alpejskich, ale w połączeniu z wodą. Nærøyfjord jest węższy, bardziej „surowy”, często wskazywany jako jeden z najbardziej fotogenicznych fiordów.
• Bergen – dawna stolica Norwegii, kolorowe domki Bryggen i kolejka na górę Fløyen. To port, gdzie łączy się klimat klasycznego miasta z typowo fiordowymi widokami.
• Ålesund – miasto w stylu secesyjnym, rozsiane na kilku wyspach. Często wybierane jako baza wypadowa na wycieczki w głąb lądu.
• Stavan